Συναισθηματική ανα-Τροφοδότηση

Τα βλέμματα διασταυρώνονται. Ματώνουν. Μετά εκατέρωθεν ανοχή. Τα βλέμματα επικοινωνούν. Χαμογελούν. Και πάλι αλλάζουν. Απόσταση, απέχθεια. Το βλέμμα χαμογελά. Το σώμα ανατριχιάζει. Μοιάζουμε. Διαφέρουμε. Οι ιδέες μας. Οι κρυμμένες επιθυμίες μας. Οι καταχωνιασμένες σκέψεις μας. Μοιάζουμε. Διαφέρουμε. Οι θεοί και οι δαίμονές μας.


Τα βλέμματά μας διασταυρώνονται. Μεταφράζουμε. Βρίσκουμε σημεία αναφοράς, όχι κανόνες και εξαιρέσεις.


Μου δίδαξες να υπηρετώ την νόηση και να την εμπιστεύομαι. Το συναίσθημα όμως...αχ! Αχ αυτό το συναίσθημα!

"Τι είναι το συναίσθημα; Τι είναι η ψυχή; Μετριέται; Μπορείς να ανοίξεις έναν άνθρωπο, να βρεις την ψυχή του και να την μετρήσεις;" μου είπες κάποιο βράδυ. "Τη λογική να εμπιστεύεσαι μονάχα. Η λογική είναι μαθηματικά. Μετρήσιμη, επομένως υπολογίσιμη."

Διαφέρουμε.

Βαθιά πεπεισμένη για την δύναμη που έχει το συναίσθημα -κυρίως η αγάπη, ο έρωτας, η λύπη- κινούμαι σε άλλη τροχιά.

Οι δρόμοι που τραβάμε όμως διασταυρώνονται.

Μοιάζουμε.

Απαντήσεις δεν πρόκειται να σου δώσω
...γιατί όπως λες κι εσύ το συναίσθημα δεν είναι μαθηματικά,
...γιατί οπως λέω κι εγώ το συναίσθημα είναι η κινητήρια δύναμη για να συμπληρώσει ο καθένας τα κενά του,
...γιατί όπως έχει πει κι ο Νίτσε οι σκέψεις είναι σκιές των συναισθημάτων μας. Πάντα πιο σκοτεινές, πιο άδειες και πιο απλές.

"Δέχομαι την δύναμη του νου αλλά την δέχομαι με το χέρι στην καρδιά." θα σου πω κάποιο άλλο βράδυ και η κουβέντα μας θα λήξει για πάντα εκεί.

Στ' αλήθεια μοιάζουμε -μήπως όμως διαφέρουμε;
Σίγουρα διαφέρουμε -μήπως τελικά μοιάζουμε;

You remember this

Θα επανέλθω. Θέλω αρκετά να πω πάνω σε αυτό.

Έχω αρκετά να πω γενικά. Παρατηρώντας και μελετώντας το λόγο και το έργο άλλων, έγινα κάποια. "Ένα συνονθύλευμα κραυγών και στυλ. Μια ανεμοδούρα ρυθμών, λογοτεχνικών ρευμάτων, προτάσεων και προοπτικών. Ένα λεύκωμα τσιτάτων και αποσπασματικής πλουραλιστικής σκέψης".

Αγανακτισμένη όχι. Απογοητευμένη ναι.

Σε καμία περίπτωση δεν είμαι ειδήμων της ελληνικής γλώσσας, ούτε έχω την διάθεση και την πρόθεση να φανώ 'εξυπνάκιας΄. Ωστόσο η έντονη χρήση της λέξης "αγανάκτηση" το τελευταίο διάστημα σε συνδιασμό με την γενικότερη εικόνα των ατόμων που την επικαλλούνται (περιγράφοντας το αίσθημα που τους διακατέχει) με προ-καλεί να κάνω μια προσωπική εκτίμηση. Θεωρώ λοιπόν -λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες που επικρατούν- πως υπάρχει κάποιου είδους αντίφαση που αφορά στην χρήση της λέξης αγανάκτηση! Αντίφαση γιατί η αγανάκτηση εκφράζει δικαιολογημένο θυμό. Από πότε ο θυμός μας, ως πολίτες αυτής της χώρας , για ειδεχθείς πράξεις ή παραλείψεις έγινε δικαιολογημένος;

Οι αγανακτισμένοι πολίτες είναι κατά κανόνα οι ίδιοι πολίτες που παρέχουν ή δέχονται προϊόντα και υπηρεσίες χωρίς αποδείξεις, που το κόστος των προϊόντων και υπηρεσίων που παρέχουν δεν ανταποκρίνονται στην πραγματική τους αξία και ποιότητα, οι ίδιοι που χρηματίζουν ή χρηματίζονται. Είναι οι πολίτες εκείνοι που σε μικρό ή μεγάλο βαθμό με τις πράξεις και τις παραλείψεις τους λειτουργούν εις βάρος άλλων συμπολιτών τους, εκείνοι που έχουν πάρει αυτοκίνητα και σπίτια που δεν μπορούν να συντηρήσουν, εκείνοι που έχουν 3 και 4 πιστωτικές κάρτες χωρίς να έχουν πλήρη επίγνωση γιατί, οι ίδιοι πολίτες που έχουν πάρει ακόμα και διακοποδάνεια! Άκουσον! Άκουσον! Διακοποδάνεια! Τέλος, για να μην ξεχνιόμαστε, οι αγανακτισμένοι πολίτες είναι εκείνοι που με την ψήφο τους ή την άρνηση του εκλογικού τους δικαιώματος διαμόρφωσαν το ισχύον πολιτικό σκηνικό. Κατά την γνώμη μου η σημερινή απαξίωση του πολιτικού συστήματος σε έναν βαθμό εμπεριέχει υποκρισία. Πώς έχουμε την αξίωση οι πολιτικοί να προασπίζονται το κοινό μας συμφέρον όταν δεν το κάνουμε οι ίδιοι; Πώς μια κοινωνία ολόκληρη που χαρακτηρίζεται από κρίση ηθών και θεσμών έχει την αξίωση οι αιρετοί μας εκπρόσωποι, οι πολιτικοί να διακρίνονται από ήθος; Αν από μια δεξαμενή με 1000 ψάρια, τα 900 είναι γόπες και μαρίδες και τα υπόλοιπα 100 μόνο είναι τσιπούρες...ποιές οι πιθανότητες μιας 'καλής ψαριάς'; Η λογική είναι η ίδια και στην πολιτική σε σχέση με την κοινωνία. Οι πολιτικοί που έχουμε, είναι οι πολιτικοί που μας αξίζουν. Του λόγου τους βέβαια (εξαιτίας της θέσης τους), έχουν πιο μακρύ σπάγγο. Πάνε κι έρχονται και θαρρούν πως είναι λεύτεροι, μα το σπάγγο δεν τον κόβουν. Κι άμα δεν κόψεις το σπάγγο…! Αν παραμείνουμε δέσμιοι του εγώ μας, αν δεν μορφωθούμε και δεν στραφούμε προς το κοινό όφελος, θα οπισθοδρομούμε διαρκώς.
Όσοι λοιπόν αυτοαποκαλούνται αγανακτισμένοι και δεν είναι 'τσιπούρες' ίσως θα πρέπει να αναρωτηθούν αν είναι πράγματι αγανακτισμένοι ή απλά απογοητευμένοι. Η λέξη απογοήτευση δεν αρέσει σε κανέναν κι αυτό γιατί απλά έχει πικρή αίσθηση. Είναι εκείνη η αποθαρρυντική ματαιότητα των προσδοκιών και των ελπίδων μας που διαψεύστηκαν. Στην περίπτωσή μας όμως η λέξη απογοήτευση πιστεύω πως εμπεριέχει και την ειλικρίνια. Είμαστε απογοητευμένοι όχι μόνο από τους άλλους αλλά και από τους ίδιους τους ευατούς μας. Οι ελπίδες μας και οι στόχοι μας δεν απέδωσαν και σε κάποιο βαθμό αναμφίσβητητα φταίμε οι ίδιοι. Ίσως γιατί οι στόχοι που θέσαμε ήταν υψηλότεροι από εκείνους που μπορούσαμε να κατακτήσουμε, ίσως γιατί ο δρόμος που τραβήξαμε προς την επίτευξή τους ήταν λάθος, ίσως γιατί στην πορεία παρουσίαστηκαν δυσκολίες που δεν ξέραμε πως να αντιμετωπίσουμε. Ίσως όλα αυτά μαζί, ίσως και τίποτα. Κάτι όμως κάναμε κι εμείς στραβά και πρέπει να το παραδεχτούμε με ειλικρίνεια αν θέλουμε να ανατρέψουμε την αρνητική κατάσταση που έχουμε δημιουργήσει. Δεν έχει νόημα να μετατoπίζουμε διαρκώς τις ευθύνες στους άλλους και οι ίδιοι να μην αναλαμβάνουμε τις δικές μας. Η γνώμη μου είναι πως μόνο με διάθεση ουσιαστικής αυτοκριτικής, συγκροτημένη σκέψη και γνώμονα το κοινό συμφέρον μπορεί και πρέπει να προοδεύσει αυτός ο τόπος.

Άστοχος στοχασμός

...Για σένα που γιόρταζες προχθές! Για σένα που γιορτάζεις σήμερα!
Για μένα!
Για όσους γιορτάζουν την κάθε μέρα!

Οι μέρες, οι βδομάδες, οι μήνες, τα χρόνια κυλούν (...) κι οι στιγμές διαδέχονται η μια την άλλη στην γιορτή που στήθηκε σήμερα προς τιμήν του Υπερεγώ. Οι υψηλοί καλεσμένοι, το Εγώ και το Εκείνο -αγκαλιασμένοι- σέρνουν πρώτοι τον χορό!! Ξοπίσω τους χορεύουν αμέτρητοι άλλοι προσκεκλημένοι και κυρίως απρόσκλητοι.

-Χρόνια Πολλά Υπερεγώ μας!!
Να ζήσουμε να σε θυμόμαστε! Να ζήσουμε να σε χαιρόμαστε!

Οι φίλοι είναι για πάντα

Αν στα μονοπάτια της ζωής
ανταμωθήκαμε και σμίξαμε θαρρείς
κι ήμασταν γνωστοί από χρόνια...
Αν δεν ήσουν φίλος μου καλός
στ' αλήθεια μόνο ένας θεός μπορεί να δει
αυτό που νιώθω εγώ για σένα...

Οι φίλοι είναι για πάντα δεν είναι για μια φορά,
κοντά σου βρίσκονται στον πόνο στη χαρά.
Οι φίλοι δεν είναι μόνο για μια φορά.
Οι φίλοι είναι για πάντα.

Αν με ζητήσεις θα 'μαι δίπλα σου εγώ
και θα κινήσω αν θέλεις γη και ουρανό.
Οι φίλοι δεν είναι μόνο για μια φορά.
Οι φίλοι είναι για πάντα.

Πώς να μην πονέσω όταν πονάς;
Σε νιώθω τόσο και γελώ όταν γελάς!
Κάτι ωραίο μας ενώνει.

Αν θα έρθει κάποτε η στιγμή
που θα χωρίσουνε οι δρόμοι μας,
μην πεις η φιλία εδώ τελειώνει.

Οι φίλοι είναι για πάντα δεν είναι για μια φορά,
κοντά σου βρίσκονται στον πόνο στη χαρά.
Οι φίλοι δεν είναι μόνο για μια φορά.
Οι φίλοι είναι για πάντα.

Αν με ζητήσεις θα 'μαι δίπλα σου.

Α!! Και φυσικά, ξέρεις εσύ...

όταν η τράπουλα σε χλευάζει

έχεις πάντα ένα μπαλαντέρ στο μανίκι!

Έναν τζόκερ έτοιμο να σε κάνει να γελάσεις!

Υπό τον ήχο της βροχής, με κάπως 'βαριά' διάθεση

και με αφορμή πως δεν θες να με στενοχωρείς (με τα δικά σου) γιατί είμαι χαρούμενος άνθρωπος και θέλεις να παίρνεις από την χαρά μου,

σου υπενθυμίζω πως...

δεν είμαι χαρούμενος άνθρωπος επειδή συμβαίνουν ευχάριστα πράγματα. Δεν ξέρω καν αν είμαι χαρούμενη. Προσπαθώ πάντως παρότι δεν πετούν πεταλούδες γύρω μου. Ούτε καρδούλες βλέπω, ούτε αστεράκια. Ούτε τραγούδια ηχούν στα αυτιά μου. Τα ονειρεύομαι όμως κι αυτό μου δίνει αισιοδοξία. Την δύναμη να ονειρεύομαι δεν την έχω έμφυτη. Την αντλώ κυρίως απ' τους ανθρώπους που αγαπώ και μ' αγαπούν. Μ'αυτούς που αγαπώ, θέλω να μοιράζομαι (τα όμορφα και τα άσχημα). Εσύ που μ' αγαπάς είσαι η κινητήρια δύναμή μου. Όταν με βάζεις στο περιθώριο, δεν μ΄αφήνεις να ονειρεύομαι ελεύθερα.