Πλουτίζει εκείνον που το δέχεται χωρίς να πτωχαίνει εκείνον που το δίνει.
Δεν διαρκεί παρά μια στιγμή αλλά η ανάμνησή του είναι καμιά φορά αιώνια.
Ένα χαμόγελο αναπαύει τον κουρασμένο, δίνει θάρρος στον απογοητευμένο, παρηγορεί μέσα στη λύπη, αναπτερώνει την αισιοδοξία. Είναι αντίδοτο σε κάθε θλίψη. Κι όμως δεν δανείζεται, δεν κλέβεται, δεν αγοράζεται, γιατί είναι κάτι που έχει αξία μονάχα τη στιγμή που δίνεται.
Κι αν καμιά φορά συναντήσετε κάποιο άνθρωπο που δεν σας χαρίζει το χαμόγελο που αξίζετε, σταθείτε γενναιόδωροι και δώστε το δικό σας, γιατί κανείς δεν έχει τόσο ανάγκη απ’ το χαμόγελο, όσο εκείνος που δεν μπορεί να το δώσει στους άλλους!!
Η Αργυρώ στα χέρια του μπαμπά πετάει, η Αργυρώ κάνει κούνια και χαμογελάει. Η Αργυρώ είναι καλή, η Αργυρώ είναι πονηρή, η Αργυρώ είναι χαρούμενη, η Αργυρώ είναι λυπημένη. Η Αργυρώ χορεύει, η Αργυρώ ιππεύει. Η Αργυρώ στη θάλασσα κοίτα πώς κολυμπάει, η Αργυρώ στα βράχια κρύβεται και μας γελάει.
Η Αργυρώ κρύβεται η πονηρή! Η Αργυρώ φανερώνεται με δυνατή φωνή. Η Αργυρώ είναι άγρια και θυμωμένη, η Αργυρώ είναι περήφανη κι ευχαριστημένη. Η Αργυρώ τσαλαβουτάει, η Αργυρώ στριφογυρνάει. Η Αργυρώ από το αυτοκίνητο μας χαιρετάει. Η Αργυρώ μες το μουσείο βόλτα πάει. Η Αργυρώ λύνει σωστά την άσκηση, η Αργυρώ τη λύνει λάθος.
Η Αργυρώ νιώθει αδύναμη και κλαίει, η Αργυρώ νιώθει δυνατή και τίποτα δεν λέει (……) Η Αργυρώ με πινέλα χαίρεται να ζωγραφίζει κι ύστερα τις ζωγραφιές πετά ή τις χαρίζει. Η Αργυρώ το σκοτάδι νιώθει γύρω της και το φοβάται, αγκαλιές θέλει για να ζεσταθεί και παραμύθια για να κοιμηθεί.
Αυτή είναι η Αργυρώ: ένα παιδάκι σαν εμένα ένα παιδάκι σαν κι εσένα.
[...ένα βιβλίο εικονογραφημένο και με ελάχιστο κείμενο που απευθύνεται σε παιδιά προσχολικής ηλικίας, όπου τα παιδιά παρατηρούν με περιέργεια το ένα το άλλο προσπαθώντας, ίσως, να κάνουν φίλους. Γυρίζοντας τις σελίδες βλέπουμε στην Αργυρώ ένα παιδί σαν όλα τα άλλα: η μικρή κλαίει, γελάει, κάνει κούνια, ζωγραφίζει, θυμώνει, φοβάται, θέλει παραμύθια, κολυμπάει. Μόνο στην τελευταία εικόνα του βιβλίου αντιλαμβανόμαστε ότι η Αργυρώ είναι ένα παιδί με ειδικές ανάγκες όταν τη βλέπουμε να κάθεται στο αναπηρικό της καρότσι. Με απλότητα, χωρίς συναισθηματισμό και ενοχοποιητικό διδακτισμό, ο μικρός αναγνώστης θα μπορούσε να σκεφτεί «Μα, η Αργυρώ μού μοιάζει! Τίποτα δεν μ' εμποδίζει να κάνω παρέα μαζί της». ]
Εδώ και πολύ
καιρό γράφω ένα παραμύθι. Αποσπάσματά του έχουν διαβάσει λίγοι μόνο εδώ κι
εκεί. Σήμερα ωστόσο αποφάσισα να δημοσιεύσω την εισαγωγή του και τούτο γιατί
σήμερα είναι μιαξεχωριστή μέρα για παραμύθια! Πριν κάποιες
ώρες έφυγε από την ζωή μια γιαγιά που τα παραμύθια της και η ζεστασιά της έχουν
γίνει στην συνείδησή μου προέκταση της δικής μου γιαγιάς, η οποία δυστυχώς έχει
φύγει από χρόνια. 'Ισως είναι η μακρά φιλία που τις έδενε από παιδιά. Σε
διπλανά σπίτια μεγαλωμένες και στην συνέχεια μαζί πάλι στην ίδια γειτονιά,
νύφες πια σε καινούρια σπιτικά. Ίσως είναι οι ιστορίες και οι σκανδαλιές που
μας έχουν διηγηθεί για τα παιδιά τους πουμε την σειρά τουςμεγάλωσαν παρέα. Ίσως είμαστε κι
εμείς τα εγγόνια τους που μεγαλώσαμε με τον ίδιο τρόπο και μοιραστήκαμε τις
ζωές μας στην ίδια γειτονιά. Οι ζωές μας κι αν αλλάζουν, το κοινό αίσθημα
παραμένει. Οι χαρές μας και οι λύπες μας έχουν κοινό παρονομαστή.
Εισαγωγή
Η πόρτα του χρόνου άνοιξε διάπλατα και μια γνωστή μορφή εμφανίστηκε μπροστά
μου. «Πού ήσουν;» βιάστηκα να ξεφωνήσω. «Γιατί έφυγες και με άφησες; Κάτσε λίγο
απέναντι μου να σε παρατηρήσω. Θέλω να φυλακίσω την μορφή σου. Αλήθεια…καθόλου
δεν άλλαξες!» ήταν οι επόμενες λέξεις μου. Ποτέ δεν θα αλλάξεις, σκέφτηκα. Μια
τρυφερή αγκαλιά θα’σαι πάντα. Ένα χάδι, ένα παραμύθι γλυκό, τα πρώτα μου
παιχνίδια, το πρώτο μου καταφύγιο, μια σκιά που μου χαρίζει ασφάλεια μες στο
σκοτάδι, μια προσευχή είσαι για μένα, γιαγιά! Με κοίταξες ίσια στα μάτια και
άστραψες ένα υπέροχο χαμόγελο. Αισθάνθηκαπως δεν είχαμε πολύ χρόνο στην διάθεση
μας. Ένας χείμαρρος από συναισθήματα και σκέψεις στριμωχτήκαν πρόχειρα στις
επόμενες λέξεις: «Μου έχεις λείψει γιαγιά! Από τότε που έφυγες, η ζωή μου
άλλαξε. Για κανέναν πια δεν είμαι παιδί» είπα με κάποιο παράπονο. «Ίσως και
να’ναι έτσι. Κάτσε κάτω να στα πω! Έχω πράγματι μεγαλώσει από την μέρα που με
άφησες. Ξέρεις κάτι όμως; Ακόμα με παραμύθια ζω. Ακόμα έχω την ανάγκη κάποιου
να με επιβραβεύει στο σωστό και κυρίως να με υποστηρίζει όταν κάνω λάθος. Η
αγάπη σου γιαγιά μου, ήταν το πιο ωραίο κίνητρο. Είχα την δύναμη να διορθώνω τα
λάθη μου γιατί είχα εσένα πάντα στο πλευρό μου. Αχ γιαγιά! Μου έχεις λείψει
πολύ κι εσύ και τα παραμύθια σου» είπα με νοσταλγία και ένιωσα την καρδιά μου
να χτυπά πιο ήσυχα. Εσύ πάλι δεν μίλησες. Μόνο με κοίταξες τρυφερά και το
χαμόγελο σου έγινε ακόμη πιο πλατύ και ζεστό. ‘Ήθελα τόσα πολλά να πω αλλά δεν
ήθελα να σπαταλήσω άλλον πολύτιμο χρόνο. Ήσουν εκεί μπροστά μου και το μονό που
είχε σημασία ήσουν εσύ. «Έλα, πες μου κι εσύ κάτι» σου ψιθύρισα σχεδόν. «’Ο,τι
θες! Πες μου το πιο απίθανο κι εγώ θα το πιστέψω.»
-----------όπως πιθανόν υποψιάζεστε... το παραμύθι που ακολουθεί (και δεν
θα παραθέσω εδώ) είναι δια στόματος μιας γιαγιάς γραμμένο με την δική μου
φαντασία και τα προσωπικά μου
ερεθίσματα--------------------------------------------
Βασιλικός, δυόσμος, ρίγανη, δενδρολίβανο, μπαχάρι, κανέλα, γλυκάνισος και φυσικά... πιπέρι είναι λίγα μόνο από τα μπαχαρικά που είναι συνυφασμένα με την διατροφή μας. Η συμβολή τους είναι σημαντική στην υγεία μας, ενώ ταυτόχρονα δίνουν άρωμα και γεύση στις τροφές μας.
Σε επίπεδο γεύσης βέβαια, ξεχωριστή θέση κατέχει και το... αλάτι!
Κι η ζωή μας για να νοστιμέψει θέλει αλάτι.
Το φαΐ, και η ζωή, θέλουνε αλάτι.
(Απόσπασμα από την ταινία "Πολίτικη Κουζίνα" - Μεταφρασμένος τίτλος "Α Touch of Spice")
Οι ποσότητες είναι σχετικές...
Ο καθένας ρίχνει όσο αλάτι και όσα μπαχαρικά επιθυμεί και δύναται στις στιγμές του.
Προσωπικά με κάθε λογής μαγείρεμα...δεν έχω και την καλύτερη σχέση αν και μπορώ να ισχυρίζομαι ότι μετά τα πρώτες απόπειρες (αποτυχημένες κάποιες φορές), το αποτέλεσμα -σχεδόν- πάντα με δικαιώνει.
Με τις γεύσεις πάλι... τα πάω καλύτερα. Εκεί δεν χρειάζονται ιδιαίτεροι πειραματισμοί. Όταν δεν έχεις βάλει το χεράκι σου και δεν έχεις διαλέξει ο ίδιος τα υλικά, δεν μπορείς να κάνεις και πολλά. Σου αρέσει, τρως. Δεν σου αρέσει, δεν τρως. Το πολύ πολύ αν τύχεις σε άνοστο φαγητό -και δεν έχεις επιλογές- να κάνεις μια προσπάθεια να το νοστιμέψεις με λίγο αλάτι ή κάποιο μπαχαρικό.
Να ομολογήσω παρεπιπτόντως πως οι ιδιαίτερα πικάντικες γεύσεις στο φαγητό και στη ζωή δεν μου αρέσουν.
Δυο-τρεις φορές ωστόσο που δοκίμασα το λάθος πιάτο την σωστή στιγμή, έδωσαν ιδιαίτερο άρωμα και γεύση που κρατά ακόμα.
Στις στιγμές αυτές....! Στο αλάτι και πιπέρι της ζωής!
("Στο πατάρι".Από το album "Πολίτικη Κουζίνα": Aκούγεται στην ομώνυμη ταινία.)
Τα βλέμματα διασταυρώνονται. Ματώνουν. Μετά εκατέρωθεν ανοχή. Τα βλέμματα επικοινωνούν. Χαμογελούν. Και πάλι αλλάζουν. Απόσταση, απέχθεια. Το βλέμμα χαμογελά. Το σώμα ανατριχιάζει. Μοιάζουμε. Διαφέρουμε. Οι ιδέες μας. Οι κρυμμένες επιθυμίες μας. Οι καταχωνιασμένες σκέψεις μας. Μοιάζουμε. Διαφέρουμε. Οι θεοί και οι δαίμονές μας.
Τα βλέμματά μας διασταυρώνονται. Μεταφράζουμε. Βρίσκουμε σημεία αναφοράς, όχι κανόνες και εξαιρέσεις.
Μου δίδαξες να υπηρετώ την νόηση και να την εμπιστεύομαι. Το συναίσθημα όμως...αχ! Αχ αυτό το συναίσθημα!
"Τι είναι το συναίσθημα; Τι είναι η ψυχή; Μετριέται; Μπορείς να ανοίξεις έναν άνθρωπο, να βρεις την ψυχή του και να την μετρήσεις;" μου είπες κάποιο βράδυ. "Τη λογική να εμπιστεύεσαι μονάχα. Η λογική είναι μαθηματικά. Μετρήσιμη, επομένως υπολογίσιμη."
Διαφέρουμε.
Βαθιά πεπεισμένη για την δύναμη που έχει το συναίσθημα -κυρίως η αγάπη, ο έρωτας, η λύπη- κινούμαι σε άλλη τροχιά.
Οι δρόμοι που τραβάμε όμως διασταυρώνονται.
Μοιάζουμε.
Απαντήσεις δεν πρόκειται να σου δώσω
...γιατί όπως λες κι εσύ το συναίσθημα δεν είναι μαθηματικά,
...γιατί οπως λέω κι εγώ το συναίσθημα είναι η κινητήρια δύναμη για να συμπληρώσει ο καθένας τα κενά του,
...γιατί όπως έχει πει κι ο Νίτσε οι σκέψεις είναι σκιές των συναισθημάτων μας. Πάντα πιο σκοτεινές, πιο άδειες και πιο απλές.
"Δέχομαι την δύναμη του νου αλλά την δέχομαι με το χέρι στην καρδιά." θα σου πω κάποιο άλλο βράδυ και η κουβέντα μας θα λήξει για πάντα εκεί.
Στ' αλήθεια μοιάζουμε -μήπως όμως διαφέρουμε;
Σίγουρα διαφέρουμε -μήπως τελικά μοιάζουμε;
