ΚαλόΚαίρι

"Το καλοκαίρι δεν είναι εποχή,
       είναι διάθεση!!!"


θα γράφω και θα ξαναγράφω στους τοίχους μέχρι να το πιστέψεις. 


θα σου ψυθιρίζω στο αυτί όταν το ξεχνάς.


Κι από χειμώνας θα σημάνει καλοκαίρι αρκεί λίγο πιο πέρα να κοιτάς! 


Μην περιμένεις το καλοκαίρι για να ταξιδέψεις!

Ταξίδευε πάντα...
με αυτοκίνητο, τρένο, αεροπλάνο, καράβι

                                             ...και κυρίως ταξίδευε πάντα

με τις αισθήσεις σου και το νου!!!

                                  









                              

μια Σπίθα μόνο

Την σπίθα που έχω, απόψε θέλω να μοιραστώ.
-----------------------------------------------
Την σπίθα που έχω απόψε, θέλω να μοιραστώ.
-----------------------------------------------


Το πρώτο αληθές πέρα για πέρα. 
Θα προσποιηθώ ωστόσο ότι ισχύει και το δεύτερο για χάρη του πρώτου. 
Μια αθώα προσποίηση για να μοιραστώ κάποιες μόνο από τις σκέψεις μου. 
Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.
Αν η μια σπίθα μπορεί να ενωθεί με την άλλη, καλώς! 
Αλλιώς...καλά να πάθουμε!


Κλείνω πονηρά το μάτι και ανακυκλώνω σε ελεύθερη απόδοση κάτι που διάβασα σήμερα (και αποτελεί αφορμή μονάχα...):
          Πέραν των όσων αρετών εξυμνούμε, συχνά παραβλέπουμε την 
                χάρη της Αρετής του να είναι κανείς... Ενθουσιώδης!

Δεμένοι σε σπάγγους που δεν σπάζουμε σχεδόν ποτέ, πηγαίνουμε και ερχόμαστε άλλοτε Άσκοπα και άλλοτε κουβαλώντας φανερούς και κρυφούς πόθους για τα Μεγάλα και Σπουδαία!
Αν με ρωτάς όμως...
 - ούτε Ά-σκοπα υπάρχουν
 - ούτε Μεγάλα και Σπουδαία υπάρχουν που να έχουν αξία χωρίς την Σπίθα του Ενθουσιασμού!!

• Ά-σκοπο δεν είναι τίποτα όταν καθένας αποζητά την Χαρά!                           Η Χαρά είναι το ζητούμενο. Και σκοπός όλων είναι να βιώσουν όσο το δυνατόν περισσότερο αυτό το συναίσθημα. Ποσοτικά και Ποιοτικά!
• Όσο για τα Μεγάλα και Σπουδαία που επίσης εξυπηρετούν τον ίδιο σκοπό (δηλ. την ποσοτική και ποιοτική χαρά), χάνουν την αληθινή αξία τους όταν στο πήγαινε-έλα με τον σπάγγο μας αδυνατούμε να δούμε την αξία που έχουν τα Μικρά!                                                                                                     Τα μικρά είναι σταθερή επένδυση! Είναι πραγματικές συνθήκες χαράς.Τα μεγάλα είναι απλά προσδοκίες χαράς. Και οι προσδοκίες καμιά φορά είναι δυσανάλογες με τις ρεαλιστικές συνθήκες. Σε τέτοια περίπτωση, τα 'μεγάλα' που ονειρευτήκαμε μπορεί μην υπάρξουν ποτέ και τότε κινδυνεύουμε να χάσουμε το αληθινά ποθητό, την ποσοτική Χαρά! Μα κι αν ακόμα υπάρξουν τα 'μεγάλα', καινούριος κίνδυνος παραμονεύει: να μην βιώσουμε την χαρά όπως την είχαμε ονειρευτεί (έλλειψη ποιοτικής Χαράς), να οδηγηθούμε ακόμη και σε απογοήτευση.                                                                                                                                          

Όλα αυτά, γιατί; Γιατί...
συχνά Αδιαφορούμε Συνειδητά ή Ασυνείδητα για την Αξία που έχει κάθε τι Μικρό!
Κατα συνέπεια είτε δείχνουμε Απαξίωση, είτε -στην καλύτερη περίπτωση-
Έλλειψη Ένθουσιασμού.

                                        Πόσο αφελείς είμαστε; Πόσο άδικοι;

Στερούμε από τον εαυτό μας το μεγαλύτερο κομμάτι της Χαράς

καθώς τα "Μικρά" είναι το μεγαλύτερο κομμάτι της Ζωής!

Κάποτε ο Ζορμπάς έστειλε ένα τηλεγράφημα στον Καζατζάκη από την Σερβία που έλεγε: 

"Εύρον πράσινην πέτραν ωραιοτάτην, 

ελθέ αμέσως. Ζορμπάς"

(πηγή: «Αναφορά στον Γκρέκο»)

Εγώ λέω: 

Είθε μια Σπίθα να ανάβει πάντα μέσα μας!

Μια μικρή Σπίθα είναι σε θέση να ανάψει μια μεγάλη φωτιά!

Ενα χαμόγελο

...δεν στοιχίζει τίποτα και όμως είναι πολύτιμο. 

Πλουτίζει εκείνον που το δέχεται χωρίς να πτωχαίνει εκείνον που το δίνει. 

Δεν διαρκεί παρά μια στιγμή αλλά η ανάμνησή του είναι καμιά φορά αιώνια. 

Ένα χαμόγελο αναπαύει τον κουρασμένο, δίνει θάρρος στον απογοητευμένο, παρηγορεί μέσα στη λύπη, αναπτερώνει την αισιοδοξία. Είναι αντίδοτο σε κάθε θλίψη.
Κι όμως δεν δανείζεται, δεν κλέβεται, δεν αγοράζεται, γιατί είναι κάτι που έχει αξία μονάχα τη στιγμή που δίνεται.

Κι αν καμιά φορά συναντήσετε κάποιο άνθρωπο που δεν σας χαρίζει το χαμόγελο που αξίζετε, σταθείτε γενναιόδωροι και δώστε το δικό σας, γιατί κανείς δεν έχει τόσο ανάγκη απ’ το χαμόγελο, όσο εκείνος που δεν μπορεί να το δώσει στους άλλους!!

Μμμμμ..ο παλμός της ημέρας

-Δεν νοσταλγώ το παρελθόν και δεν πολυ-ονειρεύομαι το μέλλον. 

Ζω την κάθε μέρα και όσα αυτή φέρνει επιδιώκοντας...

Δύναμη να κάνω ότι μπορώ

Κουράγιο για ότι δεν μπορώ να κάνω

κι Ελπίδα ...

πως κάθε μέρα που περνά διακρίνω την διαφορά τους καλύτερα.

Ανέκαθεν με χαρακτήριζε συναισθηματική ευαισθησία. 

Πλέον αισθάνομαι και συναισθηματική ωριμότητα. 

-Κατά μια έννοια λοιπόν, φαντάζομαι πως ο χαρακτηρισμός ...¨σκληρό κοριτσάκι¨...που χρησιμοποίησες ίσως και να ισχύει! :-)

-Το μέλλον είναι αβέβαιο -όπως πάντα άλλωστε-

αλλά δεν νοιώθω ιδιαίτερη ανασφάλεια γιατί στο παρελθόν έχτισα γερά θεμέλια. 

Μπορεί να μην έχω καταφέρει πολλά από όσα θα ήθελα...

αλλά έχω κάτι πολύ σπουδαίο που μου προσφέρει όσα χρειάζομαι. 

Έχω ανθρώπους μέσα μου!!!

 

Ανθρώπους που αγάπησα, γνώρισα και γνωρίζω. Ανθρώπους που ακόμα κι όταν απουσιάζουν, για χάρη τους καλλιεργώ την μοναξιά μου.

Ανθρώπους που την ζωή μου ως τώρα ξόδεψα επενδύοντας πάνω τους. 

Πλούτο που με ευγνωμοσύνη καταδέχομαι! 

Ο,τι μέρα ξημερώσει, καλώς να 'ρθεί! 

Η Αργυρώ γελάει

Η Αργυρώ γελάει, η Αργυρώ τραγουδάει.

Η Αργυρώ στα χέρια του μπαμπά πετάει,
η Αργυρώ κάνει κούνια και χαμογελάει.
Η Αργυρώ είναι καλή, η Αργυρώ είναι πονηρή,
η Αργυρώ είναι χαρούμενη, η Αργυρώ είναι λυπημένη.
Η Αργυρώ χορεύει, η Αργυρώ ιππεύει.
Η Αργυρώ στη θάλασσα κοίτα πώς κολυμπάει,
η Αργυρώ στα βράχια κρύβεται και μας γελάει.

Η Αργυρώ κρύβεται η πονηρή!
Η Αργυρώ φανερώνεται με δυνατή φωνή.
Η Αργυρώ είναι άγρια και θυμωμένη,
η Αργυρώ είναι περήφανη κι ευχαριστημένη.
Η Αργυρώ τσαλαβουτάει, η Αργυρώ στριφογυρνάει.
Η Αργυρώ από το αυτοκίνητο μας χαιρετάει.
Η Αργυρώ μες το μουσείο βόλτα πάει.
Η Αργυρώ λύνει σωστά την άσκηση,
η Αργυρώ τη λύνει λάθος.

Η Αργυρώ νιώθει αδύναμη και κλαίει,
η Αργυρώ νιώθει δυνατή και τίποτα δεν λέει (……)

Η Αργυρώ με πινέλα χαίρεται να ζωγραφίζει
κι ύστερα τις ζωγραφιές πετά ή τις χαρίζει.
Η Αργυρώ το σκοτάδι νιώθει γύρω της και το φοβάται,
αγκαλιές θέλει για να ζεσταθεί
και παραμύθια για να κοιμηθεί.

Αυτή είναι η Αργυρώ:
ένα παιδάκι σαν εμένα
ένα παιδάκι σαν κι εσένα.

Συγγραφέας: Τζιν Γουίλις/ Εκδότης: Πατάκης/ Μετάφραση: Μανδηλαράς, Φίλιππος

[...ένα βιβλίο εικονογραφημένο και με ελάχιστο κείμενο που απευθύνεται σε παιδιά προσχολικής ηλικίας, όπου τα παιδιά παρατηρούν με περιέργεια το ένα το άλλο προσπαθώντας, ίσως, να κάνουν φίλους. Γυρίζοντας τις σελίδες βλέπουμε στην Αργυρώ ένα παιδί σαν όλα τα άλλα: η μικρή κλαίει, γελάει, κάνει κούνια, ζωγραφίζει, θυμώνει, φοβάται, θέλει παραμύθια, κολυμπάει. Μόνο στην τελευταία εικόνα του βιβλίου αντιλαμβανόμαστε ότι η Αργυρώ είναι ένα παιδί με ειδικές ανάγκες όταν τη βλέπουμε να κάθεται στο αναπηρικό της καρότσι. Με απλότητα, χωρίς συναισθηματισμό και ενοχοποιητικό διδακτισμό, ο μικρός αναγνώστης θα μπορούσε να σκεφτεί «Μα, η Αργυρώ μού μοιάζει! Τίποτα δεν μ' εμποδίζει να κάνω παρέα μαζί της». ]

Ένα παράξενο τραγούδι

...Τα παραμύθια δεν είν' αλήθεια

αλλά τουλάχιστον δεν είναι ψέμματα...

Παραμύθι (Δίχως Τέλος) #1

  

Γλυκιά σαν Παραμύθι

Εδώ και πολύ καιρό γράφω ένα παραμύθι. Αποσπάσματά του έχουν διαβάσει λίγοι μόνο εδώ κι εκεί. Σήμερα ωστόσο αποφάσισα να δημοσιεύσω την εισαγωγή του και τούτο γιατί σήμερα είναι μια ξεχωριστή μέρα για παραμύθια! Πριν κάποιες ώρες έφυγε από την ζωή μια γιαγιά που τα παραμύθια της και η ζεστασιά της έχουν γίνει στην συνείδησή μου προέκταση της δικής μου γιαγιάς, η οποία δυστυχώς έχει φύγει από χρόνια. 'Ισως είναι η μακρά φιλία που τις έδενε από παιδιά. Σε διπλανά σπίτια μεγαλωμένες και στην συνέχεια μαζί πάλι στην ίδια γειτονιά, νύφες πια σε καινούρια σπιτικά. Ίσως είναι οι ιστορίες και οι σκανδαλιές που μας έχουν διηγηθεί για τα παιδιά τους που με την σειρά τους μεγάλωσαν παρέα. Ίσως είμαστε κι εμείς τα εγγόνια τους που μεγαλώσαμε με τον ίδιο τρόπο και μοιραστήκαμε τις ζωές μας στην ίδια γειτονιά. Οι ζωές μας κι αν αλλάζουν, το κοινό αίσθημα παραμένει. Οι χαρές μας και οι λύπες μας έχουν κοινό παρονομαστή.

                                                                                 Εισαγωγή

Η πόρτα του χρόνου άνοιξε διάπλατα και μια γνωστή μορφή εμφανίστηκε μπροστά μου. «Πού ήσουν;» βιάστηκα να ξεφωνήσω. «Γιατί έφυγες και με άφησες; Κάτσε λίγο απέναντι μου να σε παρατηρήσω. Θέλω να φυλακίσω την μορφή σου. Αλήθεια…καθόλου δεν άλλαξες!» ήταν οι επόμενες λέξεις μου. Ποτέ δεν θα αλλάξεις, σκέφτηκα. Μια τρυφερή αγκαλιά θα’σαι πάντα. Ένα χάδι, ένα παραμύθι γλυκό, τα πρώτα μου παιχνίδια, το πρώτο μου καταφύγιο, μια σκιά που μου χαρίζει ασφάλεια μες στο σκοτάδι, μια προσευχή είσαι για μένα, γιαγιά! Με κοίταξες ίσια στα μάτια και άστραψες ένα υπέροχο χαμόγελο. Αισθάνθηκαπως δεν είχαμε πολύ χρόνο στην διάθεση μας. Ένας χείμαρρος από συναισθήματα και σκέψεις στριμωχτήκαν πρόχειρα στις επόμενες λέξεις: «Μου έχεις λείψει γιαγιά! Από τότε που έφυγες, η ζωή μου άλλαξε. Για κανέναν πια δεν είμαι παιδί» είπα με κάποιο παράπονο. «Ίσως και να’ναι έτσι. Κάτσε κάτω να στα πω! Έχω πράγματι μεγαλώσει από την μέρα που με άφησες. Ξέρεις κάτι όμως; Ακόμα με παραμύθια ζω. Ακόμα έχω την ανάγκη κάποιου να με επιβραβεύει στο σωστό και κυρίως να με υποστηρίζει όταν κάνω λάθος. Η αγάπη σου γιαγιά μου, ήταν το πιο ωραίο κίνητρο. Είχα την δύναμη να διορθώνω τα λάθη μου γιατί είχα εσένα πάντα στο πλευρό μου. Αχ γιαγιά! Μου έχεις λείψει πολύ κι εσύ και τα παραμύθια σου» είπα με νοσταλγία και ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά πιο ήσυχα. Εσύ πάλι δεν μίλησες. Μόνο με κοίταξες τρυφερά και το χαμόγελο σου έγινε ακόμη πιο πλατύ και ζεστό. ‘Ήθελα τόσα πολλά να πω αλλά δεν ήθελα να σπαταλήσω άλλον πολύτιμο χρόνο. Ήσουν εκεί μπροστά μου και το μονό που είχε σημασία ήσουν εσύ. «Έλα, πες μου κι εσύ κάτι» σου ψιθύρισα σχεδόν. «’Ο,τι θες! Πες μου το πιο απίθανο κι εγώ θα το πιστέψω.»

-----------όπως πιθανόν υποψιάζεστε... το παραμύθι που ακολουθεί (και δεν θα παραθέσω εδώ) είναι δια στόματος μιας γιαγιάς γραμμένο με την δική μου φαντασία και τα προσωπικά μου ερεθίσματα--------------------------------------------

Γιαγιάδες όλου του κόσμου, 

Γ-ι-α-γ-ι-ο-ύ-λ-α Μου, 

ευλογία να έχετε!!