Η Πόλις

Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.

Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.

Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.

Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω

ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,

που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·

και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.

Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—

δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.

Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ

στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.

----------------------------------------------------------------

                  ................................κι αντίστροφα......................................

                  γιατί η εμμονή να βλέπω τα ίσια-ανάποδα με κυριεύει από παιδί.

Οι δρόμοι της ζωής σου θα 'ναι πάντα οι ίδιοι αν δεν σταθείς να αφουγκραστείς μέσα στον όλεθρο (ή την γιορτή) τους φόβους σου και τις επιθυμίες σου!

Αν δεν αγκαλιάσεις τις αδυναμίες σου, αν δεν κατανοήσεις ή δεν σεβαστείς την αδυναμία άλλων να αγκαλιάσουν τις δικές τους.
Ο έξυπνος άνθρωπος -λένε- δεν παρακολουθεί τους άλλους, παρακολουθεί τον εαυτό του. Γι' αυτό μην τα βάζεις με εκείνους γύρω σου που δυσκολεύονται να αλλάξουν την ζωή τους, παρά προσπάθησε να αλλάξεις την δική σου κάνοντάς τους παρατηρητές έστω στην δική σου αλλαγή! 

Αν θες μιαν άλλη πόλη να γνωρίσεις, αν θες μιαν άλλη ζωή να ζήσεις...

  Άλλαξε τον τρόπο που σκέφτεσαι 

    

και θα αλλάξουν οι πεποιθήσεις σου.

    Όταν αλλάξουν οι πεποιθήσεις σου, θα αλλάξουν οι προσδοκίες σου.

    Όταν αλλάξουν οι προσδοκίες σου, θα αλλάξει η διάθεσή σου

    Όταν αλλάξει η διάθεσή σου, θα αλλάξει η συμπεριφορά σου.

    Όταν αλλάξει η συμπεριφορά σου, θα αλλάξει η απόδοσή σου.

    Όταν αλλάξει η απόδοσή σου, θα αλλάξει η ζωή σου.

Το Προαιώνιο Ζεύγος

Η Ανέμη πλέκει την δική της ιστορία για την ζωή και μας την χαρίζει μέσα από μια παράσταση που το μάτι δυσκολεύεται να συλλάβει τις αμέτρητες λεπτομέρειές της. Τα τύπου I και τύπου II λάθη δεν αφαιρούν τίποτα από την ομορφιά της παράστασης. Συμπληρώνουν τα κενά από το κομμάτι που δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί και αφηγούνται με έναν παράδοξο τρόπο την ανείπωτη ιστορία. Το προαιώνιο ζευγάρι αντιθέτων διεκδικεί το μερίδιο του. 

                                       

Πότε ο ένας, πότε ο άλλος φανερώνουν την υπεροχή τους πάνω σε τούτη την παράσταση και κοιτώντας τη θαρρείς πως ...είναι η σκιά του ενός που ορίζει την ύπαρξη του άλλου. 

Ζητείται Ελπίς

"Ο ταμίας δεν σήκωσε καν το κεφάλι του για να δει ότι περνούσαμε στη χώρα του ανέφικτου χωρίς το εισητήριο της επιστροφής σφραγισμένο. Ήταν πολύ απασχολημένος καθώς μετρούσε τους οβολούς από τα τελευταία ταξίδια των παρ’ ολίγο ζωντανών.

Ώσπου δεν αντέξαμε, τον σκουντήσαμε και φωνάξαμε με όση δύναμη μας είχε απομείνει: «πάμε καλά από εδώ;». Γύρισε τότε προς το μέρος μας και μας κοίταξε βαθιά στα μάτια που ποτέ δεν είχαμε, «πού πάτε;» μας ρώτησε, μα εμείς δεν βρήκαμε καμία καινούρια απάντηση να του δώσουμε κι έτσι αγκαλιαστήκαμε και προσευχηθήκαμε κάποιος να είχε φέρει μαζί του έναν χάρτη ή το κράνος του Άδη. Κι από τότε εμείς ξέρουμε πως αυτά που όλοι θεωρούν σταγόνες της βροχής είναι στην πραγματικότητα τα δάκρυα μερικών σωμάτων που στράγγιξαν από την απόγνωση."

(Κώστας Τ.)

------------------------------------------------------------------------------------------

            ή έστω ΛΕΠΙΣ 

να κόψουμε καμιά φλέβα ή κανέναν γόρδιο δεσμό που δεν λύνεται!

------------------------------------------------------------------------------------------

Γιατί ο ήλιος έπαψε να είναι αδιάκριτος και να μπαίνει απρόσκλητος -όπως συνήθιζε- στα πιο απόκρυφα δωμάτια του μυαλού μου. Γιατί το νέφος έγινε πυκνό. Σε μια στιγμή, σε μια μέρα, σ΄έναν χρόνο - δεν κατάλαβα ακριβώς πότε. Γιατί βρέχει έξω και η βροχή ποτίζει το μαξιλάρι μου πριν κοιμηθώ γιατί έμεινα, γιατί δείλιασα, γιατί αγάπησα την βολή μου και κολύμπησα όπως πάει το ρεύμα. Γιατί μέρα με τη μέρα γίνομαι το αρνητικό του εαυτού μου, η σκιά μου! 

Ας είναι τουλάχιστον μέσα από κάθε βροχή ν' ανθίζει η ελπίδα που έτσι κι αλλιώς φυτρώνει σαν τα λουλούδια του κάμπου ...εκεί που δεν την περιμένεις! 

Χμμμ.. :-)

- Αν καμιά φορά βρεθούμε

η ανάσα θα κοπεί

ούτε λέξη δεν θα πούμε

μα, θα τα 'χουμ' όλα πει

     - Κι αν ρωτήσεις πώς περνάω

θα σου πω δυο ψέματα

ένα πως δε σ' αγαπάω

κι ένα πως σε ξέχασα

Κάθε Μέρα ο Ήλιος Βασιλεύει

Έχει ξημερώσει για τα καλά! Το ξυπνητήρι υπηρετώντας την χρόνια συνήθειά σου, επισημαίνει ότι συμπλήρωσες 8 ώρες ύπνου. Το κλείνεις και για λίγα λεπτά αναλογίζεσαι την ματαιότητα να το ενεργοποιείς (και μάλιστα με ακρίβεια οκτάωρου) Κάθε μέρα. Αποχωρίζεσαι το κρεβάτι όχι επειδή έχεις να κάνεις κάτι, αλλά από ανάγκη να ξεπιαστείς. Μηχανικά κάνεις τις όποιες απαραίτητες κινήσεις του πρωινού. Το νερό που ρίχνεις στο πρόσωπό σου δεν  το καθαρίζει, ούτε σε ξυπνά. Κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και διακρίνεις θαμπάδα και κούραση. Μια ίδια μέρα με την χθεσινή και την προχθεσινή ξεκινά.  Φτιάχνεις καφέ και πάλι από συνήθεια -κι όχι γιατί έχεις την ψευδαίσθηση ότι θα σε ενεργοποιήσει - και ακολουθείς τους γνώριμους μονότονους ρυθμούς. Ούτε οι μικρές εκπλήξεις κατά την διάρκεια της ημέρας σε ξαφνιάζουν πια! Μπορεί να μην τις γνωρίζεις αλλά έχεις σχεδόν την βεβαιότητα πως θα υπάρξουν. Οι ώρες περνούν και σε βρίσκουν χαράματα στο κρεβάτι να ρυθμίζεις με συνέπεια το ξυπνητήρι σου! Άλλη μια "Deja vu"-ημέρα τελείωσε!

 Deja vu, deja vu, deja vu! Η αίσθηση εκείνη ότι έχεις ξαναζήσει την ίδια κατάσταση. Με τι καρδιά θα σηκωθείς ξανά σε 8 ώρες;   

 "Ολόκληρη", απαντάς στον εαυτό σου! Σαν η μισή καρδιά σου να ξαναγέμισε από πείσμα και να έγινε ολόκληρη πάλι! Deja vu! "Η πρώτη μέρα της καινούριας μου ζωής είναι η αυριανή"! 

Το πιστό ξυπνητηράκι με την γνώριμη φωνούλα του σου λέει πως ο ήλιος βασιλεύει! Πριν καλά-καλά αφήσεις το κρεβάτι σου, παίρνεις στο τηλέφωνο κάποιον από τους φίλους σου -που δόξα τον Θεό είναι αρκετοί- να πιείτε παρέα καφεδάκι και να κανονίσετε πιθανότατα για αργότερα κάποια από τις γνώριμες συνήθειές σας που σου δίνουν χαρά. Σηκώνεσαι σβέλτα, ρίχνεις νεράκι στο πρόσωπό σου και χαμογελάς στο είδωλό σου! Μια ολοκαίνουρια Μέρα του Θεού σε περιμένει γεμάτη μικρά και μεγάλα μυστικά έτοιμα να σου αποκαλυφθούν και να σε κάνουν πιο συγκροτημένο και χαρούμενο άνθρωπο! Deja vu! 

Πότε έτσι, πότε αλλιώς...οι μέρες κι οι μήνες (για να μην πω τα χρόνια) κυλούν! Χωρίς μεγάλα κέρδη, χωρίς ιδιαίτερες απώλειες. Από την μια η στασιμότητα, από την άλλη το σθένος. Το σθένος!!! Αυτό που εξισορροπεί τις δυσκολίες μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή και η ζυγαριά να γύρει στις χαρές!!

Η πρώτη μέρα της καινούριας μου ζωής είναι αύριο!

Παραμύθι (Δίχως Τέλος) #2

      Κάπως έτσι πρέπει να ήταν... Σαν σταχτοπούτα χωρίς το γοβάκι της ένοιωθε. Αχ! Ας έβρισκε κάποιος το "γοβάκι" της να την το φέρει πίσω! Όλες οι ελπίδες της είχαν κρεμαστεί τώρα σ' αυτό... “Τι θα γινόταν η σταχτοπούτα χωρίς αυτό το μοιραίο παπούτσι; Πώς θα την έβρισκε ο πρίγκιπας; Χωρίς αυτό η ζωή θα έσερνε τα βήματά της... σε δρόμους δύσκολους μάλλον. Δεν θα είχε ίσως όμορφη εξέλιξη  και ποτέ κανείς δεν θα έλεγε την ιστορία της, γιατί κι εκείνοι που την ήξεραν θα ήθελαν μάλλον να την ξεχάσουν." Ανατρίχιασε! Για πρώτη  φορά από την ώρα που χωρίστηκαν με τον Ηλία, ένοιωσε να φοβάται. "Αχ καλό μου γοβάκι" είπε δυνατά. "Κάνε να σε βρει ο πρίγκιπας". Άλλαξε την τροπή αυτής της θλιβερής ιστορίας".
   Η δική της ιστορία παρακαλούσε να αλλάξει. Το γαλάζιο μαντήλι, σημάδι από την δική της πορεία, παρακαλούσε να βρεθεί.     ----- απόσπασμα από το παραμύθι δίχως τέλος -----

Το Κουτί της Πανδώρας

Ταξίδια στο απροσδιόριστο παρελθόν.

  Τότε που οι αρχαίοι ημών πρόγονοι δημιουργούσαν με τη φαντασία τους χιλιάδες μύθους που περνούσαν από χείλη σε χείλη, από παππούδες και γιαγιάδες στα εγγόνια, σαν παραμύθια. Τους μύθους αυτούς οι ποιητές τους έκαναν ποιήματα, οι ζωγράφοι έργα ζωγραφικής και οι γλύπτες αγάλματα.

Ο μύθος

 "Ο Δίας μοίρασε χαρίσματα σε όλους τους Θεούς μα δε νοιάστηκε πολύ για τους ανθρώπους. Όμως ο Προμηθέας, γιος του τιτάνα Ιαπετού και της Κλυμένης, επειδή αγαπούσε και λυπόταν τους ανθρώπους, ανέβηκε στον Όλυμπο κι από το εργαστήρι του Ήφαιστου έκλεψε τη φωτιά, την έβαλε μέσα σ' ένα κούφιο καλάμι και την έδωσε στους ανθρώπους. Και τους έμαθε να λιώνουν τα μέταλλα και να φτιάχνουν εργαλεία. 

  Ο Δίας τότε θύμωσε πολύ. Πήγε τον Προμηθέα σ' ένα ψηλό βουνό, τον Καύκασο, και διέταξε να τον δέσουν πάνω σε έναν βράχο με χοντρές αλυσίδες που του έφτιαξε ο Ήφαιστος. Και κάθε μέρα έστειλε έναν αετό που του έτρωγε το συκώτι. Τριάντα χρόνια έμεινε δεμένος ο Προμηθέας στον Καύκασο, ώσπου κάποτε πέρασε από εκεί ο Ηρακλής και τον ελευθέρωσε. 

[(Απόσπασμα από το έργο του Αισχύλου  "Προμηθέας Δεσμώτης", όταν ο χορός ρωτά τον Προμηθέα ποιό ήταν το αμάρτημα για το οποίο τιμωρείται)

Προμηθέας: "έκανα τους θνητούς να πάψουν να προβλέπουν το θάνατό τους ως μοιραίο"

Χορός: "και τι φάρμακο βρήκες γι' αυτό;" 

Προμηθέας: "τους έδωσα τυφλές ελπίδες" 

Χορός: "σπουδαία λύση βρήκες"]

Αλλά ούτε οι άνθρωποι γλίτωσαν από το θυμό του Δία. Σκέφτηκε να τους στείλει συμφορές. Γι' αυτό διέταξε τον Ήφαιστο να φτιάξει μια γυναίκα από χώμα και νερό. Της έδωσε ζωή και όλοι οι θεοί της έδωσαν δώρα: η Αθηνά σοφία, η Αφροδίτη ομορφιά, ο Ερμής πονηριά κτλ. Την ονόμασαν Πανδώρα και ο Δίας την έστειλε στη γη, δίνοντάς της ένα πιθάρι, που εκεί μέσα είχε κλείσει όλες τις συμφορές. 
  Η Πανδώρα, αφού κατέβηκε στη γη, γεμάτη περιέργεια άνοιξε το πιθάρι. Χύθηκαν τότε έξω όλες οι συμφορές: το μίσος, η απάτη, ο πόλεμος, η πείνα, οι αρρώστιες. Στον πάτο όμως του πιθαριού ο Δίας είχε βάλει την Ελπίδα, που φώλιασε στις καρδιές των ανθρώπων, για να τους δίνει θάρρος και παρηγοριά να συνεχίζουν την ζωή τους." (΄όπως αναφέρεται στο βιβλίο της Γ' Δημοτικού - σελ. 19)

  Το πιθάρι (ή "κουτί" όπως επικράτησε εξαιτίας παράφρασης του μύθου) συμβολίζεται ως "δώρο κακών προθέσεων" που αποσκοπεί στο να ξεχυθούν όλα τα δεινά στην ανθρωπότητα. Η ενέργεια του Δία -σύμφωνα με τον Ησίοδο- να κρατήσει την ελπίδα μέσα στο πιθάρι, δεν είναι εύκολο να ερμηνευθεί.  

• Αποτελεί άραγε μια ύστατη κίνηση καλής πρόθεσης; Οι άνθρωποι συχνά θεωρούν ότι η ελπίδα τους δίνει θάρρος και παρηγοριά να συνεχίζουν την ζωή τους.
• Υπάρχουν όμως και κάποιες στιγμές που γίνονται δέσμιοι της ελπίδας και μοιάζουν ανίκανοι να δράσουν. Το αίσθημα του "μοιραίου" δυναμώνει και φαίνεται να τους υποτάσσει.  Το ερώτημα σε σχέση με την θεϊκή παρέμβαση αντιστρέφεται. Μήπως τελικά είναι ύστατη κίνηση αντεκδίκησης; Η ελπίδα τότε ξεπροβάλλει ως "ανάποδη χαρά", ως μια ψευδαίσθηση που αναστέλλει πιθανόν την κινητοποίηση και που δίχως αυτήν οι άνθρωποι θα ζούσαν πραγματικά ελεύθεροι να δράσουν, να αντιδράσουν και να εξελιχθούν. 

  [Σε άλλη εκδοχή του μύθου της Πανδώρας, το πιθάρι περιείχε τα δώρα του γάμου της και της είχε δοθεί η εντολή να μην το ανοίξει. Στην περίπτωση αυτή το άνοιγμα ή μη του πιθαριού παραπέμπει στην ελεύθερη βούληση του ανθρώπου. Το ερώτημα περί ελπίδας ωστόσο παραμένει αναπάντητο. Είναι άραγε συμφορά που πρέπει να σφραγιστεί ή θεϊκή φιλευσπλαχνία την ύστατη ώρα παράβασης του θεϊκού νόμου;]

Η απάντηση εξαρτάται από το αν θεωρεί κάποιος την Ελπίδα φυλακή ή διαφύλαξη της ψυχής.

............................................................................................................................................................

Ταξίδι στο ρευστό παρόν. 

  Τη στιγμή που ο μύθος ζωντανεύει. Η αφεντιά μου αναβιώνει -τρόπον τινά- το μύθο, τον παρατηρεί  και αμπελοφιλοσοφεί σε σχέση με τα δρώμενα.

  Το δικό μας "κουτί της Πανδώρας" το εμπιστεύομαι και σε σένα. Για Δεινά ή Δώρα που δεν αφορούν μόνο έναν, το βάρος των ευθυνών για τη φυλακή ή διαφύλαξη τους, είναι δίκαιο να μοιράζεται.