Το Καφενείο των Ψυχών

Περνούσα απ' έξω όταν το μάτι μου έπεσε σε γνωστές φάτσες. Παρέες εδώ κι εκεί, πολλές εκ των οποίων αγαπημένες! Κάποιοι σηκώθηκαν να με υποδεχτούν σαν να ήρθα την κατάλληλη στιγμή που με περίμεναν. Κάποιοι άλλοι με κοίταξαν με ευχάριστη έκπληξη και μου έγνεψαν να σιμώσω. Άλλοι σήκωσαν το χέρι τους σχεδόν μηχανικά σε ένδειξη χαιρετισμού. Άλλοι πάλι -σε παρέες ή κατά μόνας- με βλέμμα κενό κοιτούσαν γύρω, χωρίς να γνωρίζω τι ακριβώς παρατηρούσαν ή σκέφτονταν. Τέλος, θαρρείς μέσα στην παραζάλη πως διέκρινα και κανά δυο βλέμματα ενοχλητικά σαν κουνούπια στραμμένα προς το μέρος μου.

Ξαφνιάστηκα. Μέχρι εκείνη την στιγμή ούτε που γνώριζα την ύπαρξη αυτού του ιδιότυπου καφενείου. Όλα όμως τούτα τα οικεία πρόσωπα που έβλεπα μπροστά μου, παρέσυραν γρήγορα τις σκέψεις μου περί της ύπαρξής του και με έσυραν στο εσωτερικό του. Έχοντας την αίσθηση ο,τι βρισκόμουν τυχαία σε ένα ραντεβού που δεν ήξερα ότι είχα δώσει, αποφάσισα να παραμείνω. Ωστόσο, προτίμησα να βολευτώ μοναχή μου σε ένα τραπεζάκι κάπου στην μέση του καφενείου των ψυχών και με την γνωστή νωθρότητα να απολαύσω το άρωμα και την γεύση του ελληνικού καφέ ανακατεμένα με το άρωμα και την γεύση των οικείων.

Δύο ρουφηξιές καφέ και ένα βλέμμα ηρεμίας. Όλοι τριγύρω είναι ίδιοι. Τέσσερις ρουφηξιές κι ένα βλέμμα εγρήγορσης. Όλοι τριγύρω διαφέρουν. Τραβάει τσιγάρο η υπόθεση. Καπνίζεις, δεν καπνίζεις, τραβάς μερικές τζούρες από το χαρμάνι των ψυχών. Κάμποσες ρουφηξιές καφέ μετά και κάμποσες τζούρες από το φτηνό χαρμάνι, σου φέρνουν πίσω τις σκέψεις περί υπάρξεως του καφενείου. Μα καλά, πώς δεν το είχες προσέξει ποτέ; Πώς δεν είχες ακούσει γι΄αυτό; Μια πιο προσεχτική ματιά σε φέρνει αντιμέτωπη με την πλήξη. Το καφενείο των ψυχών είναι βαρετό, αδιάφορο. Ίσως γι' αυτό δεν το είχες προσέξει ή ίσως να το είχες προσέξει αλλά γι' αυτό τον λόγο να το διέγραψε η μνήμη. Ποιος μπορεί να πει! Οι σκέψεις μετασχηματίζονται. Γίνονται σκέψεις περί της δικής σου υπάρξεως. Πόσο κοιμήθηκες και κατάφερες να δεις τούτο το όνειρο; Πότε έπαψαν να σε αφορούν οι άλλοι; Πότε ξεπέρασες τα ανθρώπινα μέτρα ή πότε σε ξεπέρασε η ζωή που κάνεις και πλέον -σχεδόν- αδιαφορείς;

Είσαι εσύ που πάντα έλεγες πως όλοι είναι μοναδικοί συμμέτοχοι σε ένα ενιαίο σύνολο;
Πού είναι η συμμετοχή σου τώρα;

Κάποιος απ' έξω ή από μέσα (δεν είσαι σίγουρη), σου μιλά! Είναι η ώρα να ξυπνήσεις. Κάνεις νόημα στον σερβιτόρο να πληρώσεις. Χαμογελάς και φεύγεις όπως ακριβώς ήρθες. Ξαφνιασμένη αλλά έτοιμη.

τα 3 Μικρά Δέντρα

"Κάποτε στην κορφή ενός λόφου στέκονταν τρία μικρά δέντρα και ονειρεύονταν τι ήθελαν να γίνουν όταν μεγαλώσουν. 

>Το πρώτο κοίταξε ψηλά τα αστέρια και είπε: «Θέλω να φυλάω ένα θησαυρό. Θέλω να είμαι καλυμμένο με χρυσάφι και γεμάτο πολύτιμους λίθους. Θα είμαι το πιο όμορφο θησαυροφυλάκιο στον κόσμο!»

>Το δεύτερο κοίταξε μακριά ένα μικρό ποταμάκι που αργοκυλούσε στο δρόμο του για τη θάλασσα. «Εγώ θέλω να ταξιδεύω τις μεγάλες θάλασσες και να μεταφέρω δυνατούς βασιλιάδες. Θα είμαι το πιο δυνατό καράβι στον κόσμο!»

>Το τρίτο δέντρο κοίταξε χαμηλά στη κοιλάδα από κάτω, όπου δραστήριοι άντρες και γυναίκες δούλευαν σε μια πόλη γεμάτη ζωντάνια. «Εγώ δε θέλω να αφήσω την κορφή του βουνού. Θέλω να γίνω τόσο ψηλό που, όταν σταματούν οι άνθρωποι για να με κοιτάξουν, θα σηκώνουν τα μάτια τους στον ουρανό και θα σκέφτονται το Θεό. Θα είμαι το ψηλότερο δέντρο στον κόσμο.»

Τα χρόνια πέρασαν. Ήρθε η βροχή, βγήκε ο ήλιος και τα μικρά δέντρα ψήλωσαν. 

Μια μέρα τρεις ξυλοκόποι ανέβηκαν στο βουνό. 

>Ο πρώτος κοίταξε το πρώτο δέντρο και είπε: «Αυτό το δέντρο είναι όμορφο. Είναι ακριβώς αυτό που θέλω», είπε, και με μια κίνηση του αστραφτερού τσεκουριού του το δέντρο έπεσε. «Τώρα θα με κάνουν ένα όμορφο μπαούλο και θα φυλάω θαυμάσιους θησαυρούς!», είπε το πρώτο δέντρο...

>Ο δεύτερο ξυλοκόπος κοίταξε το δεύτερο δέντρο και είπε: «Αυτό το δέντρο είναι δυνατό. Είναι ακριβώς αυτό που θέλω», είπε, και με μια κίνηση του αστραφτερού του τσεκουριού έπεσε το δεύτερο δέντρο. «Τώρα θα ταξιδέψω τις μεγάλες θάλασσες!» σκέφτηκε εκείνο, «Θα γίνω δυνατό καράβι για δυνατούς βασιλιάδες!»...

>Το τρίτο δέντρο απογοητεύτηκε, όταν ο τελευταίος ξυλοκόπος κοίταξε κατά το μέρος του. Στεκόταν ευθύ και ψηλό και σημάδευε γενναία τον ουρανό. Ο ξυλοκόπος κοίταξε ψηλά και μουρμούρισε «Οποιοδήποτε δέντρο μου κάνει». Με μια κίνηση του αστραφτερού του τσεκουριού έπεσε και το τρίτο δέντρο...

>Το πρώτο δέντρο χάρηκε, όταν ο ξυλοκόπος το πήγε στον ξυλουργό. Αλλά εκείνος το έκανε παχνί για τα ζώα. Το άλλοτε όμορφο δέντρο δεν καλύφθηκε με χρυσό ούτε με θησαυρό. Το επένδυσαν με πριονίδια και το γέμισαν σανό για να τρώνε τα πεινασμένα ζώα μέσα σε ένα στάβλο.

>Το δεύτερο δέντρο χαμογέλασε, όταν ο ξυλοκόπος το πήγε στο ναυπηγείο, όμως κανένα δυνατό καράβι δε φτιάχτηκε εκείνη τη μέρα. Αντί γι' αυτό, το άλλοτε δυνατό δέντρο με το σφυρί και το πριόνι, έγινε μια βάρκα για ψάρεμα. Παραήταν μικρή και αδύναμη για να περάσει τους ωκεανούς ή ακόμα και ένα ποτάμι. Παρά μονάχα το πήγαν σε μια μικρή λίμνη.

>Το τρίτο δέντρο μπερδεύτηκε, όταν ο ξυλοκόπος το έκοψε σε δυνατά δοκάρια και το άφησε στο ξυλουργείο. «Τι έγινε;» αναρωτήθηκε το ψηλό αυτό δέντρο, «Αυτό που ήθελα πάντα ήταν να στέκομαι στην κορφή του βουνού και να δείχνω τον Θεό...».

Πολλές μέρες και νύχτες πέρασαν. Τα τρία δέντρα σχεδόν ξέχασαν τα όνειρά τους. 

Αλλά...

>Μια νύχτα, χρυσό φεγγαρόφως ξεχύθηκε πάνω στο πρώτο δέντρο καθώς μια νεαρή γυναίκα απόθεσε το νεογέννητο μωρό της μέσα στη φάτνη. «Μακάρι να μπορούσα να του φτιάξω μια κούνια», ψιθύρισε ο άντρας της. Η μητέρα έσφιξε το χέρι του και χαμογέλασε καθώς το φεγγαρόφωτο έλαμψε πάνω στο λείο και στιβαρό ξύλο. «Αυτή η φάτνη είναι όμορφη», είπε. Και ξαφνικά το πρώτο δέντρο κατάλαβε ότι κρατούσε τον μεγαλύτερο θησαυρό του κόσμου...

>Ένα βράδυ, ένας κουρασμένος ταξιδιώτης και οι φίλοι του μπήκαν σε μια παλιά ψαρόβαρκα. Ο ταξιδιώτης αποκοιμήθηκε, καθώς το δεύτερο δέντρο άνοιξε ήσυχα τα πανιά του μέσα στη λίμνη. Γρήγορα σηκώθηκε σφοδρή καταιγίδα γεμάτη κεραυνούς. Το μικρό δέντρο λύγισε απ' το φόβο. Ήξερε ότι δεν είχε τη δύναμη να μεταφέρει τόσους πολλούς επιβάτες με ασφάλεια μες στον αέρα και τη βροχή. Ο κουρασμένος άντρας ξύπνησε. Σηκώθηκε, άπλωσε το χέρι του και είπε: «Ησύχασε..!». Η καταιγίδα σταμάτησετόσο γρήγορα όσο είχε ξεκινήσει. Και ξαφνικά το δεύτερο δέντρο κατάλαβε ότι μετέφερε το βασιλιά του ουρανού και της γης...

>Μια Παρασκευή πρωί το τρίτο δέντρο ξαφνιάστηκε όταν τράβηξαν το δοκάρι του από τον ξεχασμένο σωρό με τα ξύλα. Δείλιασε καθώς το μετέφεραν μέσα από τους χλευασμούς του αγριεμένου πλήθους. Τρόμαξε, όταν οι στρατιώτες κάρφωσαν τα χέρια ενός άντρα πάνω του. Ένιωσε άσχημο, τραχύ και σκληρόκαρδο. Αλλά την Κυριακή το πρωί, όταν ανέτειλε ο ήλιος και η γη κάτω απ' το δέντρο άρχισε να τρέμει με χαρά, το τρίτο δέντρο ήξερε ότι η αγάπη του Θεού είχε αλλάξει τα πάντα. Είχε κάνει το τρίτο δέντρο δυνατό. Και κάθε φορά που οι άνθρωποι σκέφτονταν το τρίτο δέντρο, σκέφτονταν τον Θεό. Αυτό ήταν καλύτερο από το να είναι το ψηλότερο δέντρο στον κόσμο..."

Την ιστορία για τα 3 Μικρά Δέντρα μπορείτε να την βρείτε στο βιβλίο του Άκη Αγγελάκη, «Ιστορίες που δυναμώνουν την ψυχή» (Εκδόσεις Πύρινος Κόσμος, 2009) το οποίο προτείνω ανεπιφύλακτα 

ή να την ξαναδιαβάσετε στο βιβλίο «Η Ιστορία των Μικρών Δέντρων» της Angela Elwell Hunt (μεταφρασμένο από την Ελένη Λέκκου, Εκδόσεις Αποστολική Διακονία, 2008)

Μπορείτε επίσης να την απολαύσετε με την μορφή βίντεο πατώντας εδώ. 

------------------------------------------------------------------------------------

Για όλα τα όνειρα που πιστεύουμε πως υπήρξαν μάταια υπάρχει ένα δυνατό 

"αλλά..."!

      Αλλά...δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε πότε θα μας φανερωθεί!

Ένα τρένο φεύγει-φεύγει

Ένα τρένο που πέρασε κι άφησε στις αποβάθρες μνήμες και δυο-τρία "μπαγκάζια" για σένα που από καιρό τερμάτισες το κοινό ταξίδι.

-------------------------------------------------------------------------------

Η ιδέα, σου είχε περάσει από το μυαλό την εποχή που ο οδηγός ήταν αδύναμος να οδηγήσει την αμαξοστοιχία. Άρχισες τότε να παρατηρείς προσεχτικότερα τους συνεπιβάτες σου. Εκείνοι της πρώτης σειράς σου φάνηκαν αρκετά θλιμμένοι. Κοίταξες και τους υπόλοιπους. Άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο, σου φάνηκαν επίσης θλιμμένοι. Ένιωσες όμως πως η θλίψη τους δεν ήταν μόνο για τον οδηγό. Ήταν και για τους ίδιους. Θλίψη για λανθάνουσες πράξεις, θλίψεις και για παραλήψεις. Αυτή η στραμμένη προς τους εαυτούς τους θλίψη, εκείνη την ώρα τους γέμισε με αγωνία και ανασφάλεια. Ανήμποροι στην πλειοψηφία τους να διαχειριστούν τον φόβο, από θλιμμένοι σου φάνηκαν ...θλιβεροί! Για την ακρίβεια, πιο θλιβεροί από ποτέ! Όσο για το ταξίδι... από κοινό,  άρχισες να το νιώθεις μοναχικό! Δεν αποβιβάστηκες ωστόσο. Κυρίως προς χάρη του συνοδηγού που τόσα χρόνια σου είχε χαρίσει με την σειρά του όμορφες διαδρομές! Πώς να εγκαταλείψεις την αμαξοστοιχία με τα τόσο όμορφα πρωινά; Πώς να στερήσεις την παρηγοριά στον πονεμένο πλέον οδηγό; Την μόνη παρηγοριά να βλέπει τους επιβάτες να παραμένουν στις θέσεις τους δείχνοντάς του αγάπη! Με ανάμεικτα συναισθήματα παρέμεινες μέχρι την ώρα που κι ο συνοδηγός κουράστηκε και σταμάτησε το ταξίδι του. Τότε -και μόνο τότε- πήρες την μεγάλη απόφαση της αποβίβασης! Στην ίδια κιόλας στάση, κατέβηκες χωρίς τύψεις, χωρίς ενδοιασμούς που άφηνες πίσω τους χρόνιους συνεπιβάτες - συντρόφους! Όλα τα ταξίδια κάποτε τελειώνουν κι αυτό το τρένο είχε γεράσει πια. Στάθηκες στην αποβάθρα κι ευχήθηκες για όλους Καλό Ταξίδι στους νέους τους προορισμούς! Κοίταξες το τρένο να ξεμακραίνει και...

θαρρείς πως ο καθρέφτης της καρδιάς σου θόλωσε για μια στιγμή! 

Ο Λαγός

Στο στερνό καταφύγιο του κήπου, ο καημένος ο λαγός σε μια σχεδόν ανύποπτη στιγμή -που με τα δύο σηκωμένα ποδαράκια του καθαρίζει και παστρεύει τα μουστάκια του- μπλέκει σε μπελάδες. Ο αδυσώπητος κυνηγός τον πλησιάζει, το τουφέκι ετοιμάζει και..."μπαμ" του ρίχνει. Ο καημένος ο λαγός τρέχει-τρέχει αλλά ο επίμονος κυνηγός επιχειρεί ξανά. Τη δεύτερη φορά είναι πιο εύστοχος και το "μπαμ" είναι πλέον μοιραίο.

[Όχι! Δεν το είπαμε σωστά αυτό το "παραμύθι"! 

Παίρνω την μαγική μου σβήστρα και σβήνω τα όσα γράφτηκαν.]

Παίρνω το μαγικό μου μολύβι και γράφω την

                                                 ιστορία από την αρχή...

Ο Λαγός ζει Ελεύθερος και ξέγνοιαστος στο μαγικό δάσος. Στο μαγικό δάσος δεν υπάρχουν κυνηγοί, μόνο φίλοι, καλές νεράιδες και ξωτικά, δροσερά ρυάκια, υπέροχος ήλιος και φυσικά πολλά καρότα! Στο μαγικό δάσος, υπάρχει κι η Λαγουδίτσα, η πιο στενή κι αγαπητή φίλη του λαγού. Μαζί τρέχουν και παίζουν όλη μέρα! Μοιράζονται την χαρά τους, τα καρότα τους, τις όμορφες σκέψεις τους, την σκιά κάτω από τα μεγάλα δέντρα. 

Η ζωή κυλά αιωνίως ξέγνοιαστα!!

Τα Λαγουδάκια ζουν καλά 

κι εμείς -που ξέρουμε που βρίσκεται το μαγικό δάσος- καλύτερα!!!  ;-)

Τα παλιά τραύματα

Post Traumatic Stress Disorder

ή ελληνιστί...

 Μετατραυματική Διαταραχή Στρες

Με απλούς όρους, στην ιατρική επιστήμη το τραύμα ορίζεται ως κάθε βίαιη καταστροφή ιστών, εσωτερική ή εξωτερική, ανεξάρτητα από το αίτιο που την προκάλεσε. Αντίστοιχα, στην επιστήμη της ψυχολογίας τραύμα θεωρείται η ένταση και το στρες που προκαλείται στο άτομο εξαιτίας κάποιου επώδυνου γεγονότος που έχει διαταράξει την συναισθηματική του ασφάλεια. 

Η ένταση αυτή-άλλοτε συνειδητή κι άλλοτε ασυνείδητη- λειτουργεί ανασταλτικά στην καλή ποιότητα ζωής του ατόμου. Δεν θα επεκταθώ αναφέροντας πιθανές συνέπειες. Θα ήθελα όμως να τονίσω πως όσοι φέρουν τέτοιου είδους τραύματα δυσκολεύονται να ξεπεράσουν δια παντός τον πόνο που προκλήθηκε. 

"Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός" 

λέει ο λαός και σε πολύ μεγάλο βαθμό είναι αλήθεια αν με ρωτάς. Ο χρόνος που κυλά, "μαλακώνει" τα συμπτώματα του πόνου, σε κάνει να τον "συνηθίζεις" ή ακόμα και να ξυπνάς ένα πρωί και να μην θυμάσαι που ή ακόμα και γιατί πονούσες. 

Ευλογία της φύσης!! Θεϊκή πρόνοια!! Ανθρώπινη ανάγκη που την τρέφει η ζωή!!

-Παρατηρείς ότι έχεις βρει την δύναμη να αντέξεις και να ξεπεράσεις ίσως το τραύμα σου. Με τον καιρό έχεις μάθει να είσαι και πάλι λειτουργικός, έχεις φέρει σε μια ισορροπία τα συναισθήματά σου, έχεις ορίσει μια δική σου καλή ποιότητα ζωής.

Και ξάφνου...

αρχίζεις να νιώθεις μια σχεδόν γνώριμη ενόχληση! 

Νιώθεις πως το αγκάθι που είχες τραβήξει για να φύγει από το δέρμα σου, έχει αφήσει την μύτη του μέσα σου και σε τσιμπάει!! Σου θυμίζει πως υπάρχει..., σου τρυπάει την καρδιά από τον πόνο!

Αρχίζεις να βασανίζεσαι πάλι και αναρωτιέσαι αν θα πάψει ποτέ αυτός ο πόνος να υπάρχει.

-Ψυχή μου δεν ξέρω τι στ' αλήθεια συμβαίνει! Υποψιάζομαι πάντως πως η θύμηση του τραύματος θα φεύγει και θα έρχεται πότε-πότε, ίσως για να σε προστατεύει από παρόμοιους ή καινούριους πόνους που έχει η ζωή. Κάτι παρόμοιο με αυτό που μας έλεγαν στο σχολείο.. Αυτός που έχει ακουμπήσει στην φωτιά, έχει το "ένστικτο" και δεν ακουμπάει την εστία της ηλεκτρικής κουζίνας όταν είναι αναμμένη. Πότε-πότε, θα βιώνεις τον πόνο του τραύματος στον ύπνο σου και ίσως τότε πετάγεσαι ταραγμένη από το κρεβάτι. Συνειδητά όμως θα απωθείς το τραύμα και θα το διατηρείς κατά κανόνα κλειστό. Το ένστικτο επιβίωσης θα σε τρέφει πάντα. Μπορείς και θα μπορείς να ζεις! 

Κι όσο ζεις, θα μετατρέπεις το αρνητικό πρόσημο σε θετικό! Όπως θα έπρεπε να είναι το πρόσημο στην ζωή κάθε ανθρώπου.Όλων οι ζωές έχουν άσχημα και όμορφα. Αυτό είναι το μέτρο της ζωής μας. Όλοι βιώνουμε τον πόνο, τη θλίψη μα και τη χαρά και την ευτυχία. Οι χαρές -που όλοι αποζητούμε- είναι πιο φωτεινές και πιο μεγάλες όταν έχουμε βιώσει και τις θλίψεις! Όπως είναι η άνοιξη μετά από έναν βαρύ χειμώνα. 

Κι οι θλίψεις άρα, κι ασχήμιες και τα τραύματα έχουν το δικό τους ρόλο. 

"Τα παλιά τραύματα... έχουν μια δική τους ζωή" (a touch of spice, 1.33.37: "Old wounds...have a life of their own"). Ενώ τα νομίζουμε κλειστά, κάπου κάπου μας πονούν και μας θυμίζουν... 

Ο κρύος χειμώνας έχει την ιδιότητα να τα συντηρεί. Προς όφελος μας ίσως.

            

Μια συμβουλή - ευχή μονάχα έχω να σου δώσω:

Τα παλιά τραύματα και τον χειμώνα μην φοβάσαι!! 

Είναι η σκιά απλά από τις μεγάλες χαρές και την όμορφη άνοιξη που με βεβαιότητα θα έρθουν!!

Η παραβολή του χθεσινού βαρκάρη

Ήταν κάποτε ένας άντρας ξακουστός για την δύναμη του λόγου και του έργου του. Ένας άντρας που αναμφίβολα κάποια στιγμή άκουσε, διάβασε και κήρυξε...την παραβολή του "καλού Σαμαρείτη". Ένας άντρας με ταπεινή καταγωγή που η τύχη τα 'φερε να αποκτήσει μεγάλη εξουσία. Ο βασιλιάς, τον οποίο υπηρετούσε με αφοσίωση, φαίνεται πως κάποτε ευχαριστήθηκε μαζί του και θέλησε να τον ανταμείψει. Τον πήρε τότε από την ψαρόβαρκά του και τον έβαλε να διαφεντεύει σ' ένα από τα πολλά παλάτια του. 

Τιμή και δόξα για τον χθεσινό βαρκάρη! 

Τις μέρες διαδέχονταν οι μήνες, τους μήνες διαδέχονταν τα χρόνια. Οι σπουδαίοι καλεσμένοι -ανάμεσά τους και ο ίδιος ο βασιλιάς- που απολάμβαναν την καλή παρέα του ανθρώπου, πηγαινοέρχονταν διαρκώς. Με δράση, με γιορτές, με χαρά, η ζωή μέσα στο παλάτι κυλούσε γρήγορα.

Όχι όμως και η ζωή έξω από αυτό, που ο χθεσινός βαρκάρης δεν ξέχασε ποτέ. Απ' την πρώτη στιγμή που πέρασε το κατώφλι του, ζήτησε από τους φρουρούς να μην διώχνουν κανέναν απρόσκλητο επισκέπτη που ζητούσε να τον δει. Έτσι κι έγινε. Το νέο μαθεύτηκε γρήγορα και κόσμος άρχισε να καταφτάνει από παντού. Άλλος ήθελε απλά να δει τον ίδιο, άλλος να τον συμβουλευτεί, άλλος να του ζητήσει κάποια χάρη. Ο βαρκάρης τους είδε και τους άκουσε όλους. Τον έναν μετά τον άλλον. Μίλησε μαζί τους και προσπάθησε να νιώσει τον καθένα χωριστά. Σχεδόν όλοι τους ενώνονταν με τον ίδιο πόθο. Κάποια μέρα να ξεπεράσουν τα τείχη που χωρίζουν το παλάτι με τον "έξω κόσμο" και να ζήσουν με την εύνοια του Βασιλιά για πάντα όπως τούτος δω ο ανθρωπάκος. Όμως στα μάτια του χθεσινού βαρκάρη που είχε μεγάλη πείρα από την ζωή μέσα και έξω από το παλάτι, τούτοι οι άνθρωποι όσο κι αν έμοιαζαν μεταξύ τους άλλο τόσο διέφεραν. Έτσι επιχείρησε να εξηγήσει με διαφορετικό τρόπο στο καθένα το μυστικό για την κατάκτηση του "απώτερου σκοπού". Σύμφωνα με τη φύση και τη θέση του κάθε ανθρώπου και σύμφωνα με την δική του εμπειρία και γνώση, έπραξε αντίστοιχα. Άλλους τους ζήτησε να φύγουν και να ξανάρθουν μετά από αρκετό καιρό εξηγώντας τους πως δεν είναι έτοιμοι ακόμα να αξιωθούν τέτοια μεγαλεία. Άλλους τους καλοδέχτηκε χωρίς να τους πει κουβέντα, σε άλλους είπε το μεγάλο μυστικό!! 

Ο πόθος πραγματώνεται έξω από τα τείχη!
Εκεί που πραγματικά βρίσκεται ο Βασιλιάς. Όχι σε παλάτια και απομονωμένα κάστρα όπως κάποιοι πιστεύουν. Εκείνος υπάρχει εκεί που υπάρχει ο λαός του. Παρά την δύναμή του, είναι ένας από όλους τους υπόλοιπους. Τον συναντάς χωρίς να το γνωρίζεις. Σε γνωρίζει ακόμα κι όταν δεν τον συναντάς. Αγαπά αληθινά τον λαό του και ξέρει τον καθένα με το όνομά του. Μαθαίνει τα έργα όλων και φροντίζει να ανταποδίδει την καλοσύνη εν αγνοία τους (και πολύ σπάνια εις γνώση τους) όταν ικανοποιείται με τα καλά έργα των ανθρώπων. Σκαρφίζεται διάφορους τρόπους να δείξει την αξία της ενάρετης ζωής και να βοηθήσει ακόμη κι αυτούς που παρεκκλίνουν.

Αυτός είναι ο βασιλιάς. Ένας δίκαιος -γεμάτος αγάπη και σοφία- άνθρωπος ανάμεσά μας. 

Αυτή είναι η βασιλεία του. Ενημερώνεται για το λαό του και προσπαθεί να τον οδηγήσει στον δρόμο των αξιών. 

Αυτή είναι η εύνοια του. Ένας αγώνας ενάρετης ζωής που αργά ή γρήγορα επιβραβεύεται με τον πλούτο που ο καθένας λαχταρά!!!

Ένα στα γρήγορα...

καφέ, ποτάκι, φαγητό, sex, παιχνίδι, καυγά, μπανάκι, post, τηλεφώνημα κλπ κλπ!

Ο χρόνος συχνά μας "πιέζει". Καλό είναι όμως ακόμα κι όταν το πρόγραμμά μας είναι φορτωμένο, να ξεκλέβουμε λίγες στιγμές για να εκφράζουμε την διάθεσή μας όποια κι αν είναι. Πάντα υπάρχει "λίγος" ελεύθερος χρόνος να εκφράσουμε τις ανάγκες μας. Αλίμονο σε εκείνους που δεν τις εκφράζουν! Πάντα υπάρχει χρόνος να πεις και να δείξεις -στον εαυτό σου και στους άλλους- πως νιώθεις και πως ένιωσες, τι χρειάζεσαι και τι θέλεις. 

Όσο γρήγοροι κι αν είναι οι ρυθμοί στη ζωή του καθενός...η συμβουλή μου και η φιλοσοφία μου είναι μια: Σπεύδε βραδέως!

Γιατί μόνο τότε θα προλάβεις να κάνεις σωστά αυτά που επιθυμείς να κάνεις. Γιατί μόνο τότε θα επωφεληθείς από την σβελτάδα σου χωρίς να έχεις να μετρήσεις και κάποιο κόστος . 

Ακόμα κι όταν λοιπόν ο χρόνος "τρέχει" κι εσύ τρέχεις ξωπίσω του να τον προλάβεις, σταμάτα για λίγο και:

πιες καφέ με τους φίλους σου,

κάνε έρωτα στα γρήγορα,

τσιμπήσει δυο μπουκιές από το πιάτο που έχεις μπροστά σου,

καυγάδισε με το άτομο που σε θύμωσε,

αντάλλαξε δυο κουβέντες,

δώσε τη βοήθειά σου και ένα χαμόγελο σε αυτόν που στο ζητά,

άνοιξε την εφημερίδα και ρίξε μια ματιά,

κόψε λίγο ταχύτητα στο αμάξι και οδήγησε με ασφάλεια για εσένα και τους άλλους,

στη βροχή, επιβράδυνε λίγο το βηματισμό σου και κράτα το βλέμμα σου ψηλά όπως την ομπρέλα σου, 

κάνε το τηλεφώνημα που αναβάλλεις,

πήγαινε ένα σύντομο περίπατο στη θάλασσα ή όπου επιθυμείς, 

κάνε λίγα λεπτά γυμναστική,

παίξε με το πιτσιρίκι που προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή σου,

πες ευχαριστώ, πες παρακαλώ, ζήτα συγνώμη, ζήτα τα "ρέστα", βάλε τα κλάματα, τις φωνές, ξέσπασε σε γέλια, δέσε τα κορδόνια σου, φτιάξε τα μαλλιά σου, 

παρατήρησε τις λεπτομέρειες που δεν θα πρόσεχες αν δεν βιαζόσουν!

Υ.Γ: Βρες καλές δικαιολογίες αν άργησες στην δουλειά σου, στο ραντεβού σου κλπ. Χαχα! Φρόντισε να μην το παρακάνεις!